Fazla Mesai İspatında Muğlak Tanık Beyanlarının Geçersizliği

Fazla çalışma alacaklarına ilişkin iş davalarında, mesainin varlığını ve süresini ispat yükü esasa etkili bir unsurdur. Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 18.02.2026 tarihli kararı (E. 2025/9995, K. 2026/1437), ispat aracı olarak sıklıkla başvurulan tanık anlatımlarının hukuki niteliği ve somutluk derecesi hususunda belirleyici bir içtihat sunmaktadır. Kararda yer alan “İşin yoğun olduğu dönemde zaman zaman 1-2 saat mesai yapardık” şeklindeki tanık beyanı, muğlak ve soyut ifadeler içermesi nedeniyle fazla çalışmanın hesaplanmasına esas alınamaz. İş yargılamasında hükme esas alınacak tanık beyanlarının; haftanın hangi günlerinde, hangi saatler arasında ve ne kadar süreyle fazla çalışma yapıldığını net ve somut bir biçimde ortaya koyması aranır. Belirsiz zaman dilimlerine ve tahmini sürelere dayanan beyanlar, ispat hukuku bakımından şüpheden uzak bir veri sunmadığından fazla mesai alacağının varlığını ispata yetersiz kabul edilmektedir.

Fazla çalışma alacağı gibi süreye bağlı alacak kalemlerinde, mahkemece bilirkişi incelemesine esas alınacak verilerin tereddüde yer bırakmayacak biçimde netleşmesi gerekir. “Zaman zaman” veya “1-2 saat” gibi ucu açık ve bağlayıcılığı zayıf ifadelere dayanılarak yapılan somut bir fazla mesai hesabı, dürüstlük ve ispat kurallarına aykırılık teşkil eder. Dolayısıyla bu karar, fazla çalışma iddiasında bulunan tarafın ve dinletilen tanıkların, çalışma düzenini belirsizlikten uzak, net ve dönemsel verilerle somutlaştırması gerektiğini açıkça ortaya koymaktadır.