Devamlılık arz etmeyen geçici ihtiyaç tahliye nedeni yapılamayacağı gibi henüz doğmamış veya gerçekleşmesi uzun bir süreye bağlı olan ihtiyaç da tahliye sebebi olarak kabul edilemez.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 350. maddesinde düzenlenen gereksinim (ihtiyaç) nedeniyle tahliye davaları, kiraya verenin mülkiyet hakkı ile kiracının barınma veya iş yeri güvencesi arasındaki hassas dengeyi gözetir. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi'nin 2026/1244 E. ve 2026/1422 K. sayılı kararı, söz konusu içtihattan da anlaşılacağı üzere, ihtiyaç sebebine dayalı tahliye hükmü tesis edilebilmesi için meşruiyet kriterlerini net bir biçimde ortaya koymaktadır. Karara göre bir tahliye sebebinin varlığından bahsedebilmek için ihtiyacın yalnızca var olması yetmez; bu ihtiyacın gerçek, samimi ve zorunlu olması zorunludur. Dolayısıyla, henüz doğmamış, gerçekleşmesi belirsiz ya da uzun bir zamana yayılmış farazi ihtimaller veya süreklilik taşımayan geçici durumlar (örneğin kısa süreli tatil ya da geçici konaklama ihtimalleri) kanunun aradığı tahliye koşullarını oluşturmaz.

Kararın hukuki açıdan dikkat çeken bir diğer hayati boyutu ise ihtiyacın zamansal sürekliliği ilkesidir. Medeni usul hukukunda esas kural davanın açıldığı tarihteki şartlara göre değerlendirilmesi olsa da, ihtiyaç sebepli tahliye davalarında bu kural özel bir nitelik kazanır. İhtiyaç sebebinin yalnızca dava açıldığı anda mevcut bulunması yeterli değildir; söz konusu hukuki yararın ve zorunluluğun yerel mahkemedeki yargılama süreci boyunca ve karar anına kadar kesintisiz devam etmesi gerekir. Dava devam ederken ihtiyacın ortadan kalkması (örneğin ihtiyacına dayanılan kişinin başka bir mülk edinmesi veya ihtiyacın ortadan kalktığı bir iş değişikliği yapması) halinde davanın reddi gerekir. Antalya BAM 15. HD kararı, hem kiracının haksız tahliyesini önlemeyi hem de yargılama safhasındaki fiili değişikliklerin karara yansıtılmasını temin ederek dürüstlük kuralı (TMK m.2) çerçevesinde içtihatlara tam uyum sağlamaktadır.